Ana kutimis mensogi. Kompreneble ŝi ne sciis ke tio malbonas. Jam neniu kredis siajn vortojn, ĉar jam alkutimiĝis al malveraj respondoj. Ĉiuj devis supozi kion Ana vere faras aŭ diras, sed neniam oni estis certaj. Ĉiuj malproksimiĝis de ŝi, ĉar fakte neniu ŝatas mensogulojn. Ana sin sentis sola, kaj ĉiutage ploris pro tio. Iam knabo diris al ŝi "kial vi ĉiam mensogas?", kaj Ana respondis "kion signifas mensogi?". La kabo rakontis al Ana ĉion kion ŝi devis scii pri la ago mensogi. Ekde tiam, Ana provis ne plu mensogis, kaj fojon post fojo ŝi iĝis verema.
Homoj ĉiam vidas niajn erarojn, sed tamen oni ne vidas siajn erarojn. Necesas rakonti al la aliaj siajn erarojn, por ke ili plibonigu ilin.
